Τα επιγενετικά ρολόγια είναι βιοδείκτες. Τα ευρήματα παρεμβάσεων σε ζύμες ή σκύλους δεν αποτελούν απόδειξη παράτασης της ανθρώπινης ζωής.
Χρειαζόμαστε και καλύτερους δείκτες και αξιόπιστες δοκιμές παρεμβάσεων. Η αλλαγή ενός δείκτη δεν αποδεικνύει από μόνη της περισσότερο υγιή χρόνο ζωής.
Δύο διαφορετικά ερωτήματα
Η έρευνα της γήρανσης δεν είναι ένα ενιαίο πείραμα ούτε μία κοινή θεραπευτική συνταγή. Μερικές ομάδες προσπαθούν να περιγράψουν και να μετρήσουν τις αλλαγές που συνοδεύουν την ηλικία. Άλλες αναζητούν μηχανισμούς τους οποίους θα μπορούσαμε να επηρεάσουμε. Το έργο των Steve Horvath και Matt Kaeberlein προσφέρει παραδείγματα αυτών των δύο συμπληρωματικών διαδρομών. Η αξία τους κρίνεται από τις συγκεκριμένες μελέτες και όχι από τη δημοφιλία μιας ιδέας.
Horvath: πρότυπα μεθυλίωσης και ηλικία
Το 2013 ο Horvath παρουσίασε μοντέλο που εκτιμούσε ηλικία από πρότυπα μεθυλίωσης του DNA σε πολλούς ανθρώπινους ιστούς. Η εργασία ανέδειξε κοινά επιγενετικά χαρακτηριστικά της ηλικίας και έδωσε στην έρευνα ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο εργαλείο. Το εργαλείο είναι μαθηματικό μοντέλο συγκεκριμένων μετρήσεων, όχι άμεσος μετρητής του πόσα χρόνια θα ζήσει ένας άνθρωπος. [1]
Ένα ρολόι μπορεί να συνδέεται με ηλικία ή κίνδυνο χωρίς η μεταβολή του να αποδεικνύει ότι θεραπεύσαμε μια νόσο. Χρειάζεται να γνωρίζουμε πώς κατασκευάστηκε, σε ποιο δείγμα ελέγχθηκε και ποια κλινικά αποτελέσματα προβλέπει. Ένα μεμονωμένο αποτέλεσμα δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί κάποιος «νεότερος» συνολικά ή να επιλεγεί ένα φάρμακο. [1]
Kaeberlein: μηχανισμοί και πειραματικές παρεμβάσεις
Το έργο του Kaeberlein περιλαμβάνει τη μελέτη οδών ανίχνευσης θρεπτικών συστατικών. Σε πειράματα με ζύμες το 2005, μεταβολές σε TOR και Sch9 συνδέθηκαν με αύξηση της διάρκειας ζωής, μετρημένης ως αριθμός κυτταρικών διαιρέσεων. Αυτό προσέφερε μηχανιστική γνώση, αλλά μια ζύμη δεν υποκαθιστά τον ανθρώπινο οργανισμό. Η βιολογική οδός μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα χωρίς κάθε τρόπος επηρεασμού της να είναι χρήσιμος ή ασφαλής για άνθρωπο. [2]
Σε τυχαιοποιημένη μελέτη του 2017 με συμμετοχή του Kaeberlein, 24 σκύλοι συντροφιάς μελετήθηκαν σε βραχεία χορήγηση ραπαμυκίνης. Εξετάστηκαν η ανεκτικότητα και καρδιακές μετρήσεις. Τέτοια μικρή, σύντομη δοκιμή δεν μπορεί να αποδείξει αύξηση προσδόκιμου ζωής ούτε αποτελεί βάση προσωπικής αντιγηραντικής αγωγής σε ανθρώπους. [3]
Τι κρατάμε για την κλινική πράξη
Η πρόοδος προϋποθέτει σύνδεση μέτρησης, μηχανισμού και πραγματικού οφέλους. Μια παρέμβαση χρειάζεται να αξιολογηθεί στον κατάλληλο πληθυσμό, με συγκριτική ομάδα και επαρκή διάρκεια. Η διατήρηση λειτουργικότητας, η αποφυγή νόσου και η ασφάλεια έχουν διαφορετικό βάρος από μια εντυπωσιακή εργαστηριακή μεταβολή. Οι δύο ερευνητικές διαδρομές είναι χρήσιμες ακριβώς όταν τα όριά τους περιγράφονται καθαρά. [1] [2] [3]
Τι να κρατήσετε
- Όταν ακούς για «βιολογική ηλικία», ζήτησε το όνομα και τη συγκεκριμένη χρήση του τεστ.
- Όταν ακούς για αύξηση διάρκειας ζωής, έλεγξε αν αφορά ανθρώπους, ζώα ή κυτταρικά μοντέλα.
- Μην εξάγεις οδηγία λήψης ραπαμυκίνης ή άλλου φαρμάκου από ένα ερευνητικό προφίλ.
Πηγές & περαιτέρω ανάγνωση
Επιστημονική επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Περλεπές, MD, MSc · Ειδικός Γενικής / Οικογενειακής Ιατρικής.
Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικό και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη ιατρική αξιολόγηση. Η παρουσίαση μιας ερευνητικής παρέμβασης δεν αποτελεί σύσταση χρήσης ή προσφορά θεραπείας.